Η αρχαία ελληνική τραγωδία είναι η πηγή έμπνευσής μου", δηλώνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο διεθνούς φήμης Ρώσος σκηνοθέτης Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ, ο οποίος συμμετέχει στο 52ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, με την ταινία του "Ελένα", που προσέλκυσε το ενδιαφέρον των φίλων της έβδομης Τέχνης.
"Η ταινία μου είναι μία σύγχρονη τραγωδία, που προσπαθεί να θέσει στους θεατές αιώνια ερωτήματα, όπως αν μπορεί κάποιος να εγκληματήσει για το καλό της οικογένειας του. Βαθιά μέσα του, κάθε ανθρώπινο πλάσμα είναι απελπιστικά μόνο και αποφασίζει μόνο", σημειώνει ο Ρώσος σκηνοθέτης.
Ο άνθρωπος, όπως λέει, "όταν βρίσκεται σε κρίσιμες καταστάσεις, πρέπει να πάρει μια απόφαση με ποιον τρόπο θα επιβιώσει μέσα στη σκληρή πραγματικότητα".
Σε ό,τι αφορά στο ρόλο του ως σκηνοθέτης, ο Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ σημειώνει: "Εγώ, ως σκηνοθέτης, μπορώ μόνο να παρατηρώ τα γεγονότα και προσπαθώ να δείξω αντικειμενικά ότι σε τέτοιες τραγικές στιγμές της ζωής μας ουσιαστικά ο καθένας ξέρει την αλήθεια του- ακόμα κι αν αυτή είναι να γίνεσαι δολοφόνος για το καλό του άλλου".
Η "Ελένα" προβλήθηκε το βράδυ της Κυριακής σε μια ασφυκτικά γεμάτη αίθουσα του φεστιβάλ, ενώ την ίδια ώρα, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, η ίδια ταινία προβαλλόταν στο κρατικό κανάλι της Ρωσίας, με 20 εκατομμύρια τηλεθεατές.
Ο Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ είχε κερδίσει την προσοχή των απανταχού σινεφίλ, όταν, με την πρώτη του ταινία, την "Επιστροφή", είχε κερδίσει το Χρυσό Λιοντάρι στη Βενετία. Μ' ένα διαφορετικό ύφος αυτή τη φορά, αλλά με την ίδια εσωτερική δύναμη, παρουσίασε την "Ελένα" για την οποία, όπως ο ίδιος τονίζει: "μου επέτρεψε να εξερευνήσω μια κεντρική ιδέα των ημερών μας: επιβίωση με κάθε κόστος".
Μπορούμε να μιλήσουμε για επιστροφή στις απαρχές του κλασικού σοβιετικού κινηματογράφου, τον ρωτάμε κι αυτός μας απαντά: "Θα έλεγα στις ιδέες του καλού κλασικού κινηματογράφου. Η ηρωίδα μου έγινε δολοφόνος για το καλό του εγγονού της- είναι ευγενική και γλυκιά γυναίκα, γεμάτη από αγάπη και φροντίδα, που μετατρέπεται σε δολοφόνο και ύστερα μετανιώνει σ' έναν ναό".
Ο Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ δεν τιμωρεί, ωστόσο, την ηρωίδα του για τις πράξεις της. "Δείχνω πως η ζωή συνεχίζεται και, ίσως μπορεί να πάνε όλα καλά γι' αυτήν την οικογένεια. Αλλά, πάλι, δεν ξέρουμε, γιατί τίποτα δεν μένει στάσιμο κι όλα αλλάζουν", σημειώνει.
Σε ό,τι αφορά το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, λέει πως πρόκειται για ένα "ιστορικό Φεστιβάλ" με ωραίο κοινό. "Μου αρέσουν οι θεατές σας. Στη Θεσσαλονίκη φαίνεται πως το κοινό ξέρει τι σημαίνει κινηματογράφος. Το φεστιβάλ σας έχει ήθος και ύφος, και είναι σημαντικό για εμάς, τους σκηνοθέτες από τη Ρωσία, να βρισκόμαστε στη Θεσσαλονίκη", καταλήγει.
Σοφία Προκοπίδου
"Η ταινία μου είναι μία σύγχρονη τραγωδία, που προσπαθεί να θέσει στους θεατές αιώνια ερωτήματα, όπως αν μπορεί κάποιος να εγκληματήσει για το καλό της οικογένειας του. Βαθιά μέσα του, κάθε ανθρώπινο πλάσμα είναι απελπιστικά μόνο και αποφασίζει μόνο", σημειώνει ο Ρώσος σκηνοθέτης.
Ο άνθρωπος, όπως λέει, "όταν βρίσκεται σε κρίσιμες καταστάσεις, πρέπει να πάρει μια απόφαση με ποιον τρόπο θα επιβιώσει μέσα στη σκληρή πραγματικότητα".
Σε ό,τι αφορά στο ρόλο του ως σκηνοθέτης, ο Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ σημειώνει: "Εγώ, ως σκηνοθέτης, μπορώ μόνο να παρατηρώ τα γεγονότα και προσπαθώ να δείξω αντικειμενικά ότι σε τέτοιες τραγικές στιγμές της ζωής μας ουσιαστικά ο καθένας ξέρει την αλήθεια του- ακόμα κι αν αυτή είναι να γίνεσαι δολοφόνος για το καλό του άλλου".
Η "Ελένα" προβλήθηκε το βράδυ της Κυριακής σε μια ασφυκτικά γεμάτη αίθουσα του φεστιβάλ, ενώ την ίδια ώρα, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, η ίδια ταινία προβαλλόταν στο κρατικό κανάλι της Ρωσίας, με 20 εκατομμύρια τηλεθεατές.
Ο Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ είχε κερδίσει την προσοχή των απανταχού σινεφίλ, όταν, με την πρώτη του ταινία, την "Επιστροφή", είχε κερδίσει το Χρυσό Λιοντάρι στη Βενετία. Μ' ένα διαφορετικό ύφος αυτή τη φορά, αλλά με την ίδια εσωτερική δύναμη, παρουσίασε την "Ελένα" για την οποία, όπως ο ίδιος τονίζει: "μου επέτρεψε να εξερευνήσω μια κεντρική ιδέα των ημερών μας: επιβίωση με κάθε κόστος".
Μπορούμε να μιλήσουμε για επιστροφή στις απαρχές του κλασικού σοβιετικού κινηματογράφου, τον ρωτάμε κι αυτός μας απαντά: "Θα έλεγα στις ιδέες του καλού κλασικού κινηματογράφου. Η ηρωίδα μου έγινε δολοφόνος για το καλό του εγγονού της- είναι ευγενική και γλυκιά γυναίκα, γεμάτη από αγάπη και φροντίδα, που μετατρέπεται σε δολοφόνο και ύστερα μετανιώνει σ' έναν ναό".
Ο Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ δεν τιμωρεί, ωστόσο, την ηρωίδα του για τις πράξεις της. "Δείχνω πως η ζωή συνεχίζεται και, ίσως μπορεί να πάνε όλα καλά γι' αυτήν την οικογένεια. Αλλά, πάλι, δεν ξέρουμε, γιατί τίποτα δεν μένει στάσιμο κι όλα αλλάζουν", σημειώνει.
Σε ό,τι αφορά το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, λέει πως πρόκειται για ένα "ιστορικό Φεστιβάλ" με ωραίο κοινό. "Μου αρέσουν οι θεατές σας. Στη Θεσσαλονίκη φαίνεται πως το κοινό ξέρει τι σημαίνει κινηματογράφος. Το φεστιβάλ σας έχει ήθος και ύφος, και είναι σημαντικό για εμάς, τους σκηνοθέτες από τη Ρωσία, να βρισκόμαστε στη Θεσσαλονίκη", καταλήγει.
Σοφία Προκοπίδου

